Stanisław Grochowiak - Kanon

Kanon: Głos buntownika w otchłani egzystencji

"Kanon" to zbiór wierszy Stanisława Grochowiaka, wydany po raz pierwszy w 1965 roku. To nie tylko zbiór wierszy, to manifest buntu, krzyk rozpaczy i gniewu, który rozbija konwenanse i wywraca do góry nogami wszelkie utarte schematy. Grochowiak, bezkompromisowy i bezpardonowy, w "Kanonie" wyraża swoje niezgody na rzeczywistość, na otaczający go świat, pełen hipokryzji, obojętności i pustki.
Jego słowa to uderzenie pięścią w stół, to wojna z bezsensem, z niemożliwością odnalezienia sensu w istnieniu. W swoich wierszach Grochowiak porusza tematy egzystencjalne, odnajduje tragizm ludzkiej egzystencji, walczy z ulotnością życia i skazaniem na śmierć.
"Kanon" to poetycka autopsja, pogrążona w mroku refleksji nad losem człowieka, skazanego na samotność i cierpienie. To zbiór wierszy, które wyrywają z letargu i stawiają pytania o sens życia, o naszą rolę w świecie, o tęsknotę i beznadzieję.
Grochowiak nie boi się używać ostrych słów, brutalnych obrazów i gorzkich metafor, aby dotrzeć do istoty rzeczy, aby zgłębić ludzkie piekło i podważyć pozorny spokój rzeczywistości.
"Kanon" to dzieło bardzo osobiste, intymne, a zarazem uniwersalne. Ukazuje głęboko zakorzenione pytania o życie i śmierć, o sensie istnienia, o poczucie bezradności w obliczu wielości problemów i konfliktów współczesnego świata.
"Kanon" to głos buntownika, który nie podaje się do porażki, choć jest świadomy tragizmu istnienia. To kłamstwo i hipokryzja pozbawione maski, to prawda w swej bezkompromisowej formie, która wymaga od czytelnika konfrontacji z samym sobą i z niepokojącą rzeczywistością.
Stanisław Grochowiak był jednym z najważniejszych polskich poetów pokolenia Wojny i Okupacji. Jego dzieła charakteryzuje bezkompromisowa szczerość i nieustanna walka o prawdę.