Stanisław Wyspiański - Wesele

Wesele: groteskowy taniec na tle narodowej tęsknoty

"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego to nie tylko sztuka, to przede wszystkim żywy obraz polskiej rzeczywistości końca XIX wieku. Właśnie wtedy, kiedy Polacy zdawali sobie sprawę z braku własnej państwowości na mapie Europy, na scenie pojawia się pełna groteski i symboliki historia wesela w Bronowicach. Głównym wątkiem przedstawionej przez Wyspiańskiego historii jest uroczystość zaślubin Lucjana Rydla z Jadwigą Mikołajczykówną. Jednak na pierwszy plan wysuwa się nie romantyczna atmosfera tradycyjnego wesela, a raczej napięta atmosfera i symboliczne napięcia narodowe. Wesele staje się sceną spotkania różnych postaci reprezentujących różne sfery życia społecznego - od chłopów po inteligencję. Każdy z gości nosi w sobie pragnienie niepodległości, jednak ich próby jej odnalezienia skazane są na klęskę. Rydel, uosobienie romantycznego patriotyzmu, zmaga się z własnymi ideałami i niepewnością co do przyszłości. Chochoł, symbol niewolnictwa i zacofania, pojawia się jako symbol klęski i stagnacji. Stańczyk, postać z przeszłości, ostrzega przed groźbą zatracenia narodowej tożsamości. Wernyhora, mistyczny prorok, pojawia się jako obietnica przyszłości, która jest jednak niepewna i pełna sprzeczności. W "Weselu" Wyspiański stworzył groteskową i pełną symbolicznych znaczeń wiwisekcję narodowej tożsamości. Jest to sztuka, która zadaje pytanie o przyszłość narodu polskiego, o jego zdolność do przełamania własnych słabości i zjednoczenia się w obliczu wspólnego celu. Stanisław Wyspiański, autor "Wesela", był poetą, dramaturgiem, malarzem i twórcą scenografii. Był jednym z najważniejszych przedstawicieli Młodej Polski, a jego twórczość odznacza się silnym patriotyzmem, symbolizmem i groteskowym realizmem.