Stanisława Gogołowska - W Brzezince nie umierało się samotnie

W Brzezince nie umierało się samotnie - zderzenie człowieczeństwa z otchłanią

"W Brzezince nie umierało się samotnie" to wstrząsająca relacja Stanisława Gogołowskiego, więźnia obozu Auschwitz-Birkenau o numerze 62041. To nie tylko dokument historyczny, ale przede wszystkim świadectwo niezłomnego ducha człowieka w obliczu niewyobrażalnego okrucieństwa. Autor, z drobiazgowością kronikarza, a jednocześnie wrażliwością poety, odsłania przed nami przerażającą codzienność obozowego życia. Opisuje głód, choroby, wyniszczającą pracę i wszechobecną śmierć, która stała się nieodłącznym elementem krajobrazu. Jednak "W Brzezince..." to nie tylko katalog cierpienia. To również opowieść o niezwykłej sile ludzkiego ducha, o solidarności i przyjaźni, które rodziły się w cieniu krematoryjnych kominów. Gogołowski ukazuje nam, jak w miejscu, gdzie systematycznie odbierano godność i człowieczeństwo, więźniowie potrafili zachować resztki nadziei i wiary w drugiego człowieka. Dzielili się ostatnim kromką chleba, pocieszali słowem, a czasami nawet poświęcali życie, by ratować innych. "W Brzezince nie umierało się samotnie" to lektura trudna, ale niezwykle ważna. To świadectwo, które powinno być przestrogą dla przyszłych pokoleń, przypominając o tym, do czego zdolny jest człowiek i jak ważne jest pielęgnowanie wartości humanistycznych. Stanisław Gogołowski to więzień Auschwitz, który po wojnie poświęcił swoje życie utrwalaniu pamięci o ofiarach Holokaustu i propagowaniu idei pokoju.

Wydawnictwo	Książka i Wiedza
data wydania	1973 (data przybliżona)
liczba stron	325
kategoria	biografia/autobiografia/pamiętnik
język	polski