Tadeusz Dołęga-Mostowicz - Kiwony

Mostowicz - Kiwony: Portret Epoki w Kolorach Cynizmu

"Mostowicz - Kiwony" Tadeusza Dołęgi-Mostowicza to powieść, która niczym ostry skalpel rozcina tkankę ówczesnej Polski, odsłaniając jej mroczne zakamarki i obnażając hipokryzję elity. Główną postacią jest ambitny, choć naiwny młodzieniec, który w świecie "geszeftów", salonowych plotek i "pyskówek" dziennikarskich próbuje odnaleźć swoje miejsce. Jego dewiza "trzeba zawsze w życiu stosować się do tego, co jest przyjęte i uznawane przez szanowanych poważnych i spokojnych ludzi" staje się tragiczną ironią losu, w świecie, gdzie pozorny porządek kryje niemoralność i cynizm. Autor z wirtuozerską precyzją kreśli obraz międzywojennej Polski, pełnej kontrastów, gdzie bogactwo sąsiaduje z ubóstwem, a wysoka kultura z powszechnym oportunizmem. W groteskowym świecie salonów i redakcji, wśród rozpustnych pseudointelektualistek i zdesperowanych panien na wydaniu, autor ukazuje dominującą postawę "kiwonowatości" - lizusostwa i bezwolnego poddania się biegowi wydarzeń. To postawa ludzi pozbawionych inicjatywy, uległych władzy i opiniom innych, którzy w imię pozornego bezpieczeństwa rezygnują z własnego zdania i moralnych zasad. "Mostowicz - Kiwony" to nie tylko satyra obyczajowa, ale również gorzka refleksja nad ludzkim charakterem i wartościami. To powieść o sile konformizmu i sile woli, o pragnieniu sukcesu i o cenie, jaką trzeba zapłacić za jego osiągnięcie. Dołęga-Mostowicz, z gorzką ironią i przenikliwym spojrzeniem, odsłania mechanizmy społeczne, które w obliczu moralnego upadku zdają się być bardziej interesujące niż sama treść etyczna. Tadeusz Dołęga-Mostowicz, jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy międzywojnia, słynie z umiejętności wnikliwej obserwacji społecznej i mistrzowskiego warsztatu literackiego. W swoich powieściach, pełnych humoru i tragizmu, kreśli portret epoki i kreśli psychologiczne portrety postaci, które do dziś fascynują czytelników.