Tadeusz Różewicz - Do piachu

Do piachu - wojna bez lukru

"Do piachu" to nie tylko sztuka, to przejmujący dokument ludzkiego cierpienia i mroku wojny, osadzony w realiach partyzanckiego życia, które Tadeusz Różewicz znał z autopsji. To wojna bez patriotycznych uniesień, bez idealizowania walki, wojna pokazana w brutalnej, niemalże dokumentalnej formie. Różewicz bez ogródek odsłania jej mroczne strony, te często przemilczane, te, które boleśnie wpisują się w historię. Sztuka ta rodziła się przez 17 lat, od 1955 do 1972 roku, aby przez kolejne siedem lat pozostać w cieniu cenzury. To dowód na jej siłę i niewygodną prawdę, którą niesie. Jan Kott, ceniony krytyk teatralny, nazwał "Do piachu" jednym z trzech najważniejszych dramatów powojennej Polski. Mimo to, sztuka ta doczekała się zaledwie trzech wystawień, co tylko podkreśla jej wagę i niełatwy charakter. "Do piachu" to nie tylko tekst, to wyzwanie. Wyzwanie dla reżyserów, aktorów, ale przede wszystkim dla publiczności. To sztuka wymagająca odważnego spojrzenia w twarze mroku, w oczy cierpienia i zderzenia się z gorzką prawdą o wojnie. To prawdą, która może być bolesna, ale również niezwykle ważna. Tadeusz Różewicz, autor "Do piachu", to jeden z najwybitniejszych polskich poetów i dramaturgów XX wieku. Jego twórczość cechuje się niezwykłą szczerością, radykalnym odrzuceniem fałszu i głęboką refleksją nad losem człowieka w XX wieku.