Tadeusz Różewicz - Duszyczka

Duszyczka - taniec na granicy

"Duszyczka", napisana w 1977 roku, to nie tylko poemat prozą, to rodzaj tańca na granicy życia i śmierci, miłości i rozpaczy, pamięci i zapomnienia. Tadeusz Różewicz, mistrz polskiej literatury, tworzy w tym utworze przejmujący portret współczesnego człowieka, rozdartego między pragnieniem i rozczarowaniem, pozbawionego oparcia w tradycyjnych wartościach, ale jednocześnie spragnionego zmysłowego doświadczenia. Głównym bohaterem jest monolog, gorączkowy i pełen sprzeczności. Różewicz prowadzi nas przez labirynt myśli, wspomnień i uczuć, w którym nie ma jednoznacznych odpowiedzi, a rzeczywistość staje się nieustannie płynna i niepewna. "Duszyczka" to poemat o śmierci, ale nie jako ostatecznym końcu, a jako stałym kompanie życia, o wzruszeniach, które budzą w nas niepokój i zachwyt. To również opowieść o miłości, która w obliczu próżni egzystencji nabiera dramatycznego wymiaru. Pamięć o utraconej tradycji współistnieje z intensywnością zmysłowych doznań, a rozpacz z niemożliwą do ugaszania chęcią życia. Różewicz tworzy obraz człowieka zagubionego w labiryncie własnych odczuć, pozbawionego pewności i odpowiedzi. Tadeusz Różewicz to jeden z najwybitniejszych polskich poetów i dramaturgów XX wieku, autor prozy, esejów i przekładów. Jego twórczość charakteryzuje się głębokim humanizmem i refleksją nad losami człowieka w świecie pełnym przemian i zagrożeń.

Wydawnictwo	Wydawnictwo Literackie
data wydania	2001 (data przybliżona)
ISBN	8308030769
liczba stron	45
słowa kluczowe	śmierć, poemat prozą, literatura polska
kategoria	literatura współczesna
język	polski