Tadeusz Różewicz - Twarz

Twarz - Tadeusz Różewicz: Głos samotności w betonowej dżungli

"Twarz" to nie tylko tytuł tomiku poezji Tadeusza Różewicza, wydanego w 1966 roku, ale również metafora ludzkiej egzystencji, odrzuconej przez obojętny, betonowy świat. Różewicz, jak zwykle, zmusza czytelnika do konfrontacji z brutalną rzeczywistością, w której ludzie stają się przedmiotami, a słowa tracą swój pierwotny sens.
W wierszach "Twarzy" odnajdujemy bezradność jednostki wobec obojętnego świata, współczesnej pustki i odrętwienia. Poeta kreśli obraz ludzkiej samotności, odciętej od wszelkich relacji. Wiersze "Twarz", to głos wzburzonej duszy zagubionej w labiryncie egzystencji, gdzie jednym z nielicznych punktów odniesienia jest "ściana", symbol obojętności i odmowy.
"Ściana Odwróciła twarz od ściany przecież mnie kocha dlaczego odwróciła się ode mnie więc takim ruchem głowy można odwrócić się od świata na którym ćwierkają wróble i młodzi ludzie chodzą w krzyczących krawatach Ona jest teraz sama w obliczu martwej ściany i tak już zostanie zostanie pod ścianą ogormniejącą skręcona i mała z zaciśniętą pięścią a ja siedzę z kamiennymi nogami i nie porywam jej z tego miejsca nie unoszę lżejszej niż westchnienie." Te słowa wyrażają głębokie rozpacz i bezsilność wobec nieuchronnego los jednostki w twarzą w twarzą z odmową świata.
"Twarz" to refleksja nad losem człowieka w świecie pozbawionym humanizmu, gdzie wzajemne relacje zostają zastąpione przez kamienne mur obojętności. Tadeusz Różewicz, mistrz polskiej poezji, w "Twarzy" utrwala obraz współczesnego świata pozbawionego etycznych i estetycznych wartości, świata, który odrzuca człowieka i jego wrażliwość.