Tatiana Jachyra - Bezsenny

"Bezsenny": W objęciach mroku, gdzie sen nie przychodzi

"Bezsenny" to tomik poezji Tatiany Jachyry, autorki znanej z fotografii, która tym razem wciela się w mężczyznę, odkrywając przed nami mroczne zakamarki jego duszy. Wiersze Jachyry to kłębowisko emocji zamkniętych w siatce słów, prowadzące w nieznane krajobrazy. To podróż przez tereny czasem wrogie, czasem zachwycające, a czasem melancholijne, budzące wspomnienia w samym czytelniku. W "Bezsennym" słowa i treści jawią się w kolorach, które nie są pastelowe, mimo użycia słów "krew", "czerwień", "słońce". To obrazy w barwach ciemnych, przeplatane jaśniejszymi błyskami, niczym refleksy księżyca w mroku nocy. Ta opowieść o człowieku ukrytym w mroku to obraz bezsenności, kiedy dusza wyzwala się z dziennych lęków i błądzi po nieznanych obszarach, które być może poznamy dopiero po śmierci. Gdy sen nie przychodzi, bezsenny zatacza krąg w myślach, powracając do zdarzeń z dnia, które w mroku nocy mnożą się, zapętlają i prowadzą na granicę szaleństwa. Kluczem do "Bezsennego" jest styl przypowieści, dzięki któremu rozumiemy, że nie jest to tylko wiersz o śnie i bezśnie. To opowieść o ludzkim życiu, o jego kruchości i niepewności. Wiersze Jachyry skłaniają do refleksji nad sensem życia, miłości i Boga. W obliczu śmierci rozumiemy, że życie pozbawione miłości jest pozbawione sensu, a miłość ta obejmuje miłość do życia, do drugiego człowieka, do Boga, do siebie i do świata. W "Bezsennym" Jachyra prowadzi nas na skraj egzystencjalnych pytań, stawiając nas twarzą w twarz z mrokiem, w którym często kryje się prawdziwe ja. "Utknąłem… Chciałbym, aby przebudzenie nigdy nie nadeszło… W bezsennych snach śnię miraże wyobraźni, co umykają z nastaniem dnia. Sycę i upijam się do nieprzytomności w karczmie na granicy światów. Oto ja – cień nocy.” Tatiana Jachyra, choć znana z fotografii, w "Bezsennym" udowadnia, że jej talent sięga daleko poza obraz. Jej słowa są niczym obrazy w mroku, które przyciągają i niepokoją jednocześnie.