Urszula Honek - Sporysz

Sporysz – poemat o przeszłości, teraźniejszości i wiecznym lęku

"Sporysz" Urszuli Honek to nie tyle zbiór wierszy, co poemat w rozbiciu, mozaika słów tworząca obraz rzeczywistości naznaczonej strachem i niepewnością. Autorka, w minimalistycznym, ale jednocześnie sugestywnym stylu, prowadzi nas przez labirynt myśli i uczuć. Każde zdanie w "Sporyszu" to ułamek wspomnienia, fragment snu lub przebłysk lęku przed przyszłością. W wierszach pojawia się obraz ziemi, która "była rozgrzana" i grozi spaleniem, a zarazem obietnica odrodzenia: "ziemia po deszczu znów zapachnie jak tamto lato".
Honek nie przedstawia konkretnych wydarzeń, ale ukazuje stan umysłu, który odbija się w krajobrazie i rzeczywistości. Odnajdujemy w nim echo strachu przed nieznanym, przed utratą tego, co bliskie: "nasz strach wielki jak dom". Czujemy obecność przeszłości, która "zapachnie jak tamto lato", i widzimy ulotne echo dzieciństwa w "pierwszym słowie", które należy zapamiętać. Wierzę, że "Sporysz" to poemat, który skłania do refleksji nad naszą własną kruchością, o potrzebie pamięci i o tym, co łączy nas z przeszłością i przyszłością.
Urszula Honek jest poetką i pisarką, której twórczość charakteryzuje się subtelnością i głębią refleksji.