Witold Gombrowicz - Dziennik 1967 - 1969

"Dziennik 1967-1969" to ostatni, intymny akt w teatrze życia Witolda Gombrowicza. Niczym kurtyna opadająca na scenę, odsłania on kulisy ostatnich lat pisarza. Skomponowany z tekstów znanych, lecz nigdy dotąd niepublikowanych w formie książkowej, staje się zapisem bliskim epilogowi. Dwa wywiady, niczym solipsystyczne monologi, rzucają snop światła na umysł artysty. W pierwszym, Gombrowicz z emfazą deklaruje: "Byłem pierwszym strukturalistą", ukazując swój pionierski wkład w literaturę. Drugi, przeszyty bólem i lakonicznością, kończy się niczym epitafium - "Grób". To słowo, ciężkie od znaczeń, staje się odpowiedzią na pytanie o przyszłość, ale i symbolicznym zamknięciem intymno-publicznego dialogu, jaki Gombrowicz prowadził ze światem. "Dziennik..." to świadectwo przemijania, ale i triumfu myśli nad fizycznością. To testament pisarza, który do samego końca pozostał wierny swojej niepokornej naturze. Witold Gombrowicz - prowokator, nowator, mistrz demaskujący ludzką naturę, na zawsze odmienił oblicze polskiej literatury.