Władysław Broniewski - Anka

"Anka": Pieśń o stracie i miłości, która trwa

Władysław Broniewski, poeta znany z gorzkiego humoru i społecznego zaangażowania, w tomie "Anka" odsłania przed czytelnikiem swoją najgłębszą, najbolesniejszą prawdę. To nie jest zwykły zbiór wierszy, to jest testament ojcowskiej miłości, zapisany w rytmie bólu po stracie ukochanej córki Anny.

Wiersze Broniewskiego, pochodzące z okresu po śmierci Anny, rozpaczają, pytają, godzą się z losem, a zarazem buntują. W nich słychać echa Kochanowskiego, którego "Treny" stanowią punkt odniesienia w ocenie "Anki". Broniewski, jak poeta baroku, oddaje się żałobie, ale nie ucieka od rzeczywistości. Słowa jego wierszy niosą w sobie zarazem smutek, jak i nieodpartą potrzebę pozostania w kontakcie z ukochanym dzieckiem.

"Aniu, mówię na głos, ale cichutko, bo tak mi lepiej, żeby się myśl najczulsza nie umknęła, Aniu, już prawie rok, jak idą ślepi, za tobą, któraś mi się umknęła." To tylko jeden z przykładów poetyckich wyznań ojca, który w swych wierszach odnajduje siłę w wspomnieniu i trosce o śmiertelną Ankę.

"Anka" to poematyczna laurka dla utraconego dziecka, ale i wyznanie głębokiej miłości, która przetrwa próby czasu i boleści. To czystość uczuć, pozbawiona retoryki i fałszu. To przejmująca powieść o rodzicach i ich nieskończonej miłości, która nie znika nawet w twarzy śmierci.

Władysław Broniewski był nie tylko poetą, ale i żołnierzem, publicystą i człowiekiem angażującym się w sprawy społeczne. Lecz to właśnie "Anka" ukazuje go jako człowieka pełnego miłości, wrażliwego i głęboko połączonego z rodziną.