Władysław Broniewski - Wykrzywiam się na ten wszechświat

"Wykrzywiam się na ten wszechświat" - Władysław Broniewski: wiersze, które boleśnie biją w serce

"Wykrzywiam się na ten wszechświat" to zbiór wierszy Władysława Broniewskiego, które emanują bolesną szczerością i bezkompromisową prawdą o życiu. To poezja pisana w ostatnich latach życia autora, kiedy ból po stracie ukochanej córki Anki stał się nieodłącznym towarzyszem jego dni. Brak kompromisów, brak dbałości o estetykę, brak chęci "układania się ze światem" - to wszystko odnajdujemy w tych wierszach. Broniewski, pozbawiony złudzeń i otoczony bolesną rzeczywistością, "wykrzywia się" na wszechświat, który wydaje mu się niesprawiedliwy i pełen cierpienia. Nie osładza gorzkich słów, nie unika brutalnych obrazów. W jego wierszach odnajdujemy bunt, smutek, rozpacz, ale również tęsknotę, wspomnienie i rozmyślania o przemijaniu. To poezja, która nie wzrusza łagodnymi obrazami ani sentymentalnymi opisami. To wiersze boleśnie prawdziwe, brutalne w swej prostocie, pisane jakby niedbale, rzucone mimochodem, z głębi cierpiącego serca. Broniewski nie chce uładzać rzeczywistości, nie chce jej oszukiwać. Stawia przed czytelnikiem surowe lustro, w którym ten może odnaleźć zarówno swoje własne cierpienie, jak i bolesną prawdę o świecie. "Wykrzywiam się na ten wszechświat" to zbiór, który porusza, który wstrząsa, który każe zadumać się nad istotą życia i śmierci. To wiersze, które nie uciekają od rzeczywistości, ale stawiają jej czoła, bezkompromisowo i boleśnie. Władysław Broniewski (1898-1967) - jeden z najwybitniejszych polskich poetów XX wieku, znany z utworów o tematyce społecznej, patriotycznej i miłosnej. W swoich późniejszych wierszach, takich jak te zebrane w "Wykrzywiam się na ten wszechświat", odsłania głębię swej indywidualnej wrażliwości, pokazując bolesne i surowe oblicze życia.