Wojciech Kuczok - Opowieści samowite

"Opowieści samowite": Między tęsknotą a rozpaczą

"Opowieści samowite" Wojciecha Kuczoka to nie tylko zbiór wierszy, ale raczej poetycka kronika z lat 1993-1996, zapisem doświadczeń i emocji młodego człowieka wkraczającego w dorosłość.
To w tych latach, gdy wszystko było nowe i pełne niepewności, Wojciech Kuczok zaczął tworzyć swoje pierwsze wiersze. Nie są to jednak proste, naiwne wiersze. Kuczok pisze dojrzale, z czułością, ale i z przejmującą szczerością. W jego wierszach nie ma miejsca na fałsz, na sztuczne emocje. Zamiast tego, spotykamy się z prawdą o życiu, miłości i rozczarowaniu.

"Jestem jak cień w słońcu, który sięga po promienie, ale nigdy ich nie dotknie."

W "Opowieściach samowitych" Kuczok z precyzją i wrażliwością opisuje swój świat, świat pełen tęsknoty, strachu, ale i głębokiego wzruszenia. Jego wiersze to swoisty dziennik z czasów, gdy życie było intensywne i pełne zaskoczeń.

"Patrzę na ciebie jak na gwiazdę, która spada z nieba i gaśnie w mroku."

To opowieści o miłości, która czasem jest słodka, a czasem gorzka, o rozczarowaniu, które przychodzi niespodziewanie, o poszukiwaniu siebie i swojego miejsca w świecie. To wiersze, które dotykają serca i zostają w pamięci długo po przeczytaniu. W "Opowieściach samowitych" Wojciech Kuczok przedstawia nam swój własny, bardzo osobisty, ale jednocześnie uniwersalny obraz młodości i pierwszych doświadczeń z życiem. To poezja, która zostaje w pamięci na długo i która na pewno nie pozostawi czytelnika obojętnym. **Wojciech Kuczok** jest jednym z najciekawszych polskich poetów młodego pokolenia, cenionym za swój autentyczny styl i refleksyjny charakter swoich utworów.

Wydawnictwo	FA-art
data wydania	1996 (data przybliżona)
ISBN	83-904966-5-8
liczba stron	55
słowa kluczowe	poezja polska XX w.
kategoria	poezja
język	polski