Wojciech Wencel - Epigonia

Epigonia - Wojciech Wencel: Tam, gdzie język staje się morzem

"Epigonia" Wojciecha Wencla to poetycki rejs w głąb języka, gdzie słowa stają się szczątkami rozbitych statków, a metafory zatopionymi w morzu znaczeń. To podróż przez mroczne krainy, gdzie słowa ujawniają swoją prawdziwą naturę - jako cienie, widma, echa przeszłości. Poeta snuje mroczną opowieść o "Leopolis", "Sarmatii" i "Virtus", symbolów, które jak statki rozbite na mieliźnie, pozostają świadectwem dawnej chwały. Wiersze Wencla są jak rozświetlone latarnią kościotrupy, które w połowie zanurzone w ciemnej wodzie, roztaczają wokół siebie chłodny i intrygujący klimat. Jego język jest ostry jak krawędź fragmentu rozbitego statku, a obrazowanie pełne tajemniczych symboli, które zapraszają czytelnika do własnej interpretacji. "Epigonia" to wiersze o głębokiej melancholii i melancholijnym pięknie. To poezja dla tych, którzy lubią zanurzać się w głębie języka i odkrywać tajemnice zakodowane w słowach. To poezja, która mówi o nieuchronności przemijania, o śladach zostawionych przez historię i o rozpaczy po utraconym raju. Wojciech Wencel to autor o głębokiej wrażliwości i niezwykłym talencie do kreowania obrazów. W jego poezji spotykają się mrok i światło, melancholia i piękno. "Epigonia" to zbiór wierszy, który na długo zostanie w pamięci czytelnika.