Zbigniew Żakiewicz - Biały karzeł

Gdzie kończy się "ja"?

"Biały karzeł" Zbigniewa Żakiewicza to fascynująca podróż w głąb ludzkiej psychiki. To powieść, która stawia pytanie o naturę "ego", o jego granice i wpływ na rzeczywistość. Bohaterem książki jest Piotr, mężczyzna o silnym, ale niepokojąco rozbudowanym "ja". Jego życie jest pełne sprzeczności - z jednej strony pragnie miłości i bliskości, z drugiej - ucieka przed zobowiązaniami, odrzucając relacje, które mogłyby zagrozić jego indywidualności. Piotr jest człowiekiem zamkniętym w swojej własnej rzeczywistości, budującym wokół siebie mur z egocentryzmu. "Biały karzeł" - tytuł odnoszący się do gęstego, zimnego obiektu kosmicznego - jest metaforą jego wewnętrznego świata. Jest on izolowany, niezdolny do prawdziwej empatii, skupiony na swoich potrzebach i pragnieniach. Powieść stawia pytania o naturę ludzkiej świadomości, o granice między "ja" a "światem". Żakiewicz w mistrzowski sposób tworzy portret człowieka, który próbuje znaleźć odpowiedzi na te fundamentalne pytania, jednocześnie będąc uwięzionym w labiryncie własnego "ego". "Biały karzeł" to nie tylko książka o psychologicznych zawirowaniach, to także dramatyczne studium ludzkiej egzystencji. To opowieść o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: kim jesteśmy? Co nas definiuje? Gdzie kończy się indywidualność, a zaczyna rzeczywistość? Zbigniew Żakiewicz w "Białym karle" otwiera przed czytelnikiem fascynującą i niepokojącą wizję rzeczywistości, gdzie granica między subiektywnym i obiektywnym jest nieostra, a ego staje się więzieniem i jednocześnie jedynym punktem odniesienia.